Haust

Himmelen er gjerne grå og mørk og kvelden kjem raskare. Ei kappe blir slengt over byen like etter at arbeidsdagen er over. Men alle dei fine fargane. Og det fine lyset. Og gleda over glimt av blå himmel.

Og alle bøkene som har nådd bokhandel og bibliotek. Nett no les eg Tante Ulrikkes vei av Zeshan Shakar, som hittil har vore svært spanande og lovande. Og lista er lang over nye bøker som eg ønskjer å lese. Då passer det jo med regn på ruta.

Kva bøker les du i haust?

Blanke ark og blyantpenner

På veg gjennom Nygårdsparken, kom eg inn i eit opptog av studentar. Ein utvekslingsstudent frå Kina spurde om eg òg skulle på studentarrangementet. Ei stor scene var sett opp midt i parken og det var tydeleg at noko skulle skje. Eg kunne sagt ja, men nei, eg skulle berre opp gjennom parken, motstrøms, på eit tidspunkt gjekk eg forbi statsministeren vår òg. Frå ei bod delte dei ut paraplyar og skillingsbollar. Heller ikkje det kunne eg seie ja til, sjølv om eg hadde sekk på ryggen, for student var eg før, ikkje no lenger.

Og likevel, når eg har komme opp på Høgda klarer eg ikkje å gå forbi Studentsenteret. Eg snik meg inn på Akademika og ser på alle stablane med nye spiralblokker og markeringstusjar og ferske blyantar. Eg ser på pensumpakkar og hugsar gleda ved å kjøpe inn fagbøker  som eg kunne stupe ut i (og har gløymd kor mykje det svei for lommeboka).

Tidlegare var det dette som eigentleg var nyttår, med blanke ark og fargestiftar til. Ei forventning om alt som var framfor, noko anna enn året før. No har eg allereie jobba i fleire veker og har ikkje behov for nye spiralblokkar og pensumlitteratur. Og for det meste er det like fint, men nett desse første vekene, sitringa, forventningane om det som ligg framfor, det kan eg sakne.

For lenge sidan var dette meg, ved ein pult med kalkulator, spiralblokk og Matte3 som skulle forstås.

 

 

Turistmas og delt lesning

Inne i den väldiga romanska kyrkan trängdes turisterna
i halvmörket.
Valv gapande bakom valv och ingen överblick.
Några ljuslågor fladdrade.
En ängel utan ansikte omfamnade mig
och viskade genom hela kroppen:
”Skäms inte för att du är människa, var stolt!
Inne i dig öppnar sig valv bakom valv oändligt.
Du blir aldrig färdig, och det är som det skall.”
Jag var blind av tårar
och föstes ut på den solsjudande piazzan
tillsammans med Mr och Mrs Jones, Herr Tanaka och
Signora Sabatini
och inne i dem alla öppnade sig valv bakom valv oändligt.

Romanska bågar av Tomas Tranströmer

To ting om dette diktet.

Éin: Etter å sjølv ha vore den irriterande turisten i fleire månader, var det interessant å vere på andre sida då ei venninne gifta seg i ei kirke der turistane var oppsette på å komme innanfor, uansett kva som føregjekk i kyrkja. Vi kjem heilt frå Italia, sa dei. Vi er her berre nokre timar med ein båt, sa dei. Bryllaup, sa vi som stod i døra med bryllaupsprogram, nypynta og klare for bryllaup. Berre ein augneblink, sa dei. Berre for å sjå, litt, sa dei. Vi har komme heilt frå langt unna, sa dei. – Dette diktet minte meg på den situasjonen, og det ironiske at eg som turist gjerne ønskjer at det ikkje finst andre turistar, slik at eg ikkje treng å dele opplevinga med ei mengd andre.

To: Grunnen til at eg las dette diktet, var fordi eg var på eit seminar om Shared Reading. Å lese saman, gå sakte fram, smake på tittel, på line for line. Det viser seg at det å lese litteratur saman i ei gruppe kan ha gode helseeffektar. Folk som er syke på ein eller annan måte kan oppleve dette som eit frirom, dei treng ikkje å snakke om seg sjølv og samstundes så kan litteraturen verkeleg handle om livet. Det handlar ikkje om å analysere dikt, slik vi gjorde på skulen, leite etter den eine tolkinga, men oppleve diktet, la det vere «valv bakom valv» å oppdage, både i diktet, seg sjølv og andre. Vi var ei lita gruppe på sju personar og det var fascinerande kor mykje forskjellig vi såg i diktet. Nokre blei rørt, andre var distansert og fekk ikkje noko ut av diktet.

Foto: Vidar Flak

Ei synleg samling små vanndropar

Vi er i Bergen no, og på ein fridag som Kristi Himmelfartsdag, er det fint å gå på tur. Uansett vêr. I Portugal skal nokre av vennane våre møtest på stranda, fordi sommaren har komme. Vi er i slutten av Mai, så sommaren er nok like rundt hjørnet her òg. Men i dag var det heilt andre vêrfenomen enn sol og varme.

Slik som eg fekk lyst til å vere i Portugal då eg såg at dei skulle dra til stranda, er eg sikker på at dei fekk lyst til å komme til Norge, til tåke i fjellheimen, krystall på trea, kjølande regn som pressar seg gjennom kleda og legg seg som eit lett lag over huda … Berre les kor fint Store norske leksikon definerer tåke:

Tåke, en synlig samling små vanndråper eller iskrystaller som svever i luften umiddelbart over bakken.

I prinsippet er tåke det samme som en sky omkring oss. Tåkedråpers tverrmål er omkring 0,01 mm og den samlede vannmengden ca. 0,1 g per m3.

Poetisk, eller kva?

Trolsk stemning

Grønt og friskt som bare det.

Nærmar oss toppen.

Utsikta.

Dropar på alle tre og alle kle.

Av og til

Av og til er du berre rar.

Av og til har du festa kjolen i strømpebuksa på ein café og du oppdagar det først etter fleire minutt, på veg til disken.

Av og til, eller same dag, på same café, strekker du deg med armane over hovudet, slik at du dunkar hendene i hovudet på ho som sit bak deg. Ho hyler forskremt, noko som ikkje er rart når nokon plutseleg har dunka henne i hovudet.

Du har sjølvsagt på deg store høyretelefonar og seier unnskyld så høgt at alle høyrer det – alle som òg har høyrt hylet. Og du blir så sett ut at du ikkje veit kva meir du skal seie og håper at dama bak deg ikkje hatar deg.

Av og til er du ein stor klums, men det er sikkert sunt.

I det minste kan du late som om du er ein sånn der rar kunstnartype, som har lov til å vere ein sånn klums.

Håper eg.

[dot_recommends]

Turistifisering

Denne helga har vi vore turist-turistar. Spesielt på laurdagen då vi drog til Parque das Nações, eit område som i stor grad blei skapt til verdsutstillinga Expo ’98. Fleire av bygningane ser svært futuristiske ut, samstundes som dei verkar gamle, med rust og med formar som kanskje ikkje er like mykje brukt i dag. På ein måte minna det meg om Star Wars. Guideboka vår, Lommekjent i Lisboa (Lonely Planet), skildrar staden slik:

et  prakteksempel på urban nyskaping […] Glitrende høyblokker, futuristiske konsertsaler og Europas lengste bro og nest største akvarium hever seg over elven som er så bred som et hav.

– Lommekjent i Lisboa, s. 88

Vi måtte sjølvsagt innom Oceanário de Lisboa, det nest største akvariet i Europa med 8000 artar. Eg synest det er fint at artsbevaring er det viktigaste for akvariet og ikkje sirkuskunstar, så habitata var realistiske og havoterane og pingvinane gjorde ikkje anna enn å vere havotera og pingvinar. Dei var svært søte – spesielt havoterane.

Og til slutt ein video av havoterane, som V tok:

Havotere

Samjobbing

Éin av grunnane til at vi bestemte oss for å reise til Lisboa, var fordi det verka som dei hadde mange gode plassar for coworking. Ein stad der du anten kan droppe inn for ein dag, eller leige eit kontorlokale for éin månad, to, tre, slik som vi skal gjere.

Plantane veks nedover veggen på Cowork Central

Vi sjekka ut mange ulike stader og det er tydeleg at dette er populært, for fleire av dei stadene vi ønska å leige, var fullbooka.

Det finst svært ulike typar, frå å leige ein pult inne i ein buss (eller ein heil buss, viss du har eit større team) i Village Underground til meir streite stader, som beta-i.

Nokre har brainstorma på dette rommet på Cowork Central

I går sjekka vi ut Cowork Central, som låg perfekt plassert nede ved elva Tejo. Plantar hang nedover veggen og sola skein inn vindauget. Det var mange ulike rom, kreativt utforma og innreia. Men dei hadde ikkje ledige permanente deskar – og var relativt dyre, så vi ville teste ein annan stad òg.

Tilfeldigvis gjekk vi forbi eit nyopna coworking space like i nabolaget vårt og bestemte oss for å teste ut dette. Det verka perfekt … (to be continued, som dei seier)

Høgt over husa, nydeleg utsikt frå badet på Cowork Central

Fint dekorert vask på Cowork Central