Hunting Sunsets
Sommaren er ei nydeleg tid for å jakte på solnedgangar. Fint å roe ned, sjå kor sakte og samtidig fort sola sklir ned og ut av syne. Sjå korleis ho leikar seg oppetter himmelkvelvinga, strekkjer seg ut, målar skyane, speglar seg i vindauge. Eg trur det er viktig å ta seg tid til å puste inn slike solnedgangar no og då.
Så difor denne rekkja med bilete. For å “parafrasere” Marit (Larsen):
Mmm… I know that it’s cliche
I know that it’s bad
I know, but it’s making me glad
It’s making me glad

*

Dresden
Jaffa
Jerusalem
Haifa
Aker brygge
Våle
Horten
Flakk
Holmlia

Orientalsk natt ved bålet

image

I går sat vi på taket av det som likna ein moské, men som eigentleg var ein tobakksfabrikk. Ut av dei forseggjorte kuplane, stakk det piper. 

imageimage

Inni den største, blå kuppelen fekk vi gå opp. Fuglar hang i taket. Det var varmt som i ørkenen. Ein varm, fuktig og omsluttande klem. 

Ein mann kledd i fotsid grønn kjortel kom gåande mot oss. Han sette seg ned framfor oss og byrja å fortelje. 

image

I orienten fortalde dei ikkje eventyr for å få barn til å sove. Det var dei vaksne mannfolka som fortalde til kvarandre, då dei sat rundt bålet om nettene og måtte halde seg vakne. 

Mannen i den grønne kjortelen fortalde med innleving. Utan andre hjelpemidlar enn seg sjølv, si eiga stemme og gestene sine. Ingen powerpoint, ingen musikk. Så oppslukt er det lenge sidan eg har vore. Underhaldning på høgt nivå. 

Historiene handla om kongar og handelsmenn, store skattkammer og kjærleik. Etter kvart som kvelden gjekk vart historiene meir og meir pikante, så ingen skulle sovne. Fleire av eventyra var over 3000 år gamle, men som mannen i kjortelen sa, dei er like gode i dag som då for menneska er alltid dei same

image

Mellom kvar historie starta musikken opp. Mannen i kjortelen fortalde om Avani, magedansaren frå den kongelege balletten, så vakker at ingen ville kunne klare å skildre skjønnheita hennar. – Og så dukka ho opp, nett som i eit eventyr, og dansa for oss. 

Så fint å oppleve god formidlingsevne og historier som får liv i lufta mellom oss som høyrer på. 

Dresden. Gylne kuplar. Varme kveldar. Det er ikkje så verst å bruke tid på sommarskule og konferanse, når kveldane kan bli brukt til å utforske denne vakre staden.

Ulukkesfugl på tur

Kjenner du til songen Den uheldige mannen? Pappa song ofte denne då eg var lita, og eg blei så lei meg kvar gong, men glad til slutt – for det gjekk jo bra til slutt, og det var jo litt moro undervegs óg.

I dag føler eg at eg har hatt ein dag som den uheldige mannen hadde mange av.

Det heile starta etter to timars søvn (ut i dei lange nattetider hadde eg vore i eit flott bryllup), då eg måtte stå opp klokka seks for å rekke ein taxi til ein busstasjon i Arendal. Taxien var forseinka, men heldigvis hadde eg rekna god tid. Eg kom meg på bussen og skjønte første blemme: eg hadde gløymt jakka mi. Det er så fint vêr på Sørlandet at det blir lett å gjere slikt. Berre sjå utsikta frå kvelden før:

image

Etter fire timars busstur, skunda eg meg frå busstasjonen til Oslo S, kjøpte raskt billett og sprang til flytoget – like før eg gjekk på innsåg eg at eg hadde gløymt billetten i automaten. Sprang tilbake, fann heldigvis billetten, måtte vente på neste tog.

Bagasjen min sette eg like godt igjen på flytoget.

Tok rulletrappa oppover, skulle sjekke inn bagasje: HJELPE MEG! Kvar er bagasjen? Spurta nedover trappene att, gjennom dei TO svingete dørene (kvifor er det to svingete dører der?), prøvde å få kontakt med menneske på andre sida av gjerdet. Eg såg nok ganske vill ut i blikket. Heldigvis kom ein svensk konduktør mot meg, rista på hovudet og lurte på kvifor ei jente set igjen bagasjen sin på toget? (det kan ein alltids spørje seg om)

Hastverk gjennom sikkerheitskontroll. Flyet var sjølvsagt forseinka. Og det hadde ikkje vore så gale, om eg ikkje skulle ta fly vidare frå Frankfurt saman med fleire andre frå Bergen.

På Europas største flyplass spurta eg frå flyplassbussen (for flyet måtte sjølvsagt parkere langt unna terminalane), inn i terminal A, gjennom heile denne, opp mange trappar og ned nesten like mange, og inn i terminal B, heilt til eg kom fram til mine folk frå Bergen. Dette flyet var òg forseinka, puste ut.

Idet eg skal gå ombord finn eg ikkje boardingkortet. Gjettar på at eg har mista det under all løpinga. Eg klarer meg likevel. Det einaste er at eg har mista bagasjelappen som var klistra på billetten. Men eg tenkjer, eg kan jo ikkje miste bagasjen i dag, det ville vore for dumt:

Meir no og dette blir ein klisjé.

Ikkje får vi landa på flyplassen, ein thunderstorm hindrar oss. Vi må sirkle rundt og rundt og rundt igjen, medan vi ventar på å få komme ned. Når vi endeleg gjer det, er vi svoltne og slitne (– og eg er rimeleg trøytt).

Du kan kanskje gjette deg til fortsetjinga?

Jaudå. Bagasjen min kjem ikkje. Eg ventar og ventar. Den eine gongen eg ikkje har bagasjelapp. Den dagen då alt går galt. Sjølvsagt skal ikkje bagasjen min komme fram.

Ein snill forelesar står lenge i kø for meg for å snakke med flyplasspersonell, medan eg ser etter bagasjen. Hell i uhell: eg finn bagasjelappen og får eit survivalkit frå flyplassen for dei neste 24 timane. Grunna alle forseinkingane kjem kanskje bagasjen min med eit seinare fly.

image

Ingen er skada. Eg er vel framme i ein nydeleg by. Dresden. Vi får ete god mat. Eg har eit kit frå flyplassen. Spesielt den rosa neglefila set eg pris på. Eg får kanskje ikkje så mange litterære reiseopplevingar, ref tidlegare bloggpost om Reiseskriving, men opplevingar er det i alle fall.

APROPOS: Bagasjen kom til hotellet på kvelden. Flyplassen sa nokon skulle komme mellom halv tolv og tolv. Klokka var nærare eitt på natta då dei kom — eg var stuptrøytt, men glad for å endeleg vere ordentleg på plass.