Flø

På veg heim frå Herøy, fekk eg tatt turen innom Flø der eg ikkje har vore sidan eg var fire-fem år gammal. Eg har berre høyrt om denne staden – mormor mi som heitte Flø før ho gifta seg, foreldra hennar som kom frå Ytre og Indre Flø.

Tett på storhavet, med dramatisk natur. Oldefar min levde av havet, slik far hans og far hans att sikkert gjorde. Det er ein svært vakker stad. Eg har høyrt at det er nydelege solnedgangar her.

På vegen såg eg fleire sandstrender. Det er visst fine surfemulegheiter her òg. Men det er ikkje så mange som bur her, og no finst det ingen skule lenger. I følgje WIkipedia hadde bygda 177 innbyggjarar per 1. januar 2017. 

Men det var ein del nye funkisbygg på vegen. Folk har flytta til Flø i nyare tid– kanskje for å komme seg vekk frå bykaoset, maset i kvardagen, vere tettare på naturen. Ein nydeleg stad er det i alle fall.

Og ein nydeleg dag. Sjølv om ventetida var nokså lang på Hareid fergekai, var utsikta perfekt.

Det rare ved det gamle nye

Brått er eventyret over. Vi er tilbake i Norge.

Alt er nytt og annleis og veldig kjent.

Å kjenne varmt vatn over fingrane når du vaskar hendene.

Bilar som køyrer sakte og stoppar før du har komme til gangfeltet.

Ingen kyssing når du møter kjentfolk.

Bergen som du før syntest var ein fargerik by, er med eitt blitt meir blass, berre fordi Lisboa var så full av fargar.

Ingen pastel de nata, men heimelaga skillingsbolleis (frå Hallaisen i Skostredet).

Sola og den friske lufta og varmen i dagen, mindre kontrastar enn morgon og sol og skugge frå der du kom frå.

Å få oppleve ein vår nummer to.

Neimen så vakker Bergen, med sol og vår.

Mysteriet med vatnet som rann oppover

På tur ned frå eit fjell i ein nasjonalpark nord i Portugal, såg bilføraren M brått eit mysterium ved vegen. I ei renne like ved trossa vatnet naturkreftene og rann oppover i lia. Då måtte bilen stoppast og vatnet inspiserast. God driv hadde vatnet òg.

Vi fann vel inga anna løysing enn at det måtte vel gå ned ein annan stad som gav vatnet kraft til å renne oppover (?). Men rart såg det ut. Elles var det mykje anna fint å sjå:

Gjennombrot!

I eit tidlegare innlegg skreiv eg kor galt det gjekk då eg prøvde å bestille frukost med ustø portugisisk på vår lokale café. I dag er soga ein annan. Vi har endeleg (etter i alle fall fem forsøk) funne ut korleis vi kan bestille det vi ønskjer og i dag gav alt uttelling:

V har klipt håret, og gått frå løvemanke til kortklipt og det la ei av damene på kafeen merke til. Ho peikte og klipte med hendene, smilte og sa fint!

Ah, det kjendest godt! No kan vi vel endeleg kalle det stamkafeen vår? 😀

Porto

Porto er nest største by i Portugal og verdt ein tur. Nokre elskar byen, andre seier han er grå. Det verkar som ein anten er Porto eller Lisboa-fan. Eg som blir så glad i stader der eg er ein periode, er kanskje mest Lisboa-fan, men det er fordi eg ikkje har gitt Porto ein sjanse. På vår biltur, var vi innom Porto ein kveld og ein føremiddag og det er for lite tid til å bli kjend med ein by.

Men vêret var magisk. Vi kom i tide til å gå gjennom byen i solnedgang, krysse ei stor bru og sjå utover elva medan sola tok kvelden.

Sove i trea

Kven har vel ikkje drøymt om å sove i trea?

I påskeferien fekk vi besøk av ein god venn, M. Han er ein eventyrar, som har reist til nesten alle verdsdelar (utanom Oseania, inkludert Antarktis) og segla, dykka, kjørt, haika, flydd og gått frå eit land til eit anna. Då han skulle besøke oss i Portugal sa han: Eg tar med meg treteltet mitt!

Vi rekna med at det kunne bli kaldt om nettene, og måtte kjøpe inn soveposar og fylle sekken med alt vi hadde av tepper og dyner. Og, fornuftig som eg er, måtte eg sjølvsagt google farlege dyr i Portugal, før vi drog. Det første som kom opp som ein fare i Portugal var å bli dehydrert. Ok, det kan eg takle. Men eg måtte sjølvsagt grave djupare, og det såg ut som det finst éin dødeleg slange her, og kanskje nokre litt ekle edderkoppar. I tillegg til portugisiske krigsskip i havet. Men om det så finst éin, ytterst sjeldan, dødeleg slange her, så er han heilt sikkert reddare for meg enn eg er for han. Eg passa i alle fall på å trampe hardt i alt av ulendt terreng, så slapp vi å møtest, slangen og eg, til det beste for oss båe.

På jakt etter ein stad å sove, prøvde vi å køyre innom alle stikkvegar vi såg. Det leda oss ut i ulendt terreng, smale, grove vegar. Ein stad spratt ein stor stein ned på vegen like framfor bilen. Med hjartet dunkande ein smule hardare,  køyrde vi vidare, etter at V hadde brukt all krafta si på å dytte steinen ut i vegkanten. Men så oppdaga vi langs vegen det som ikkje var ein veg, berre eit trakk opp på ein haug. Sola tok imot oss på toppen.

På toppen stod trea vi trengde, i ein omtrent likesida trekant og frå kvar vår kant trekte vi seglet opp frå bakken og stramma til. Medan sola framleis var oppe, trengde vi ingenting anna, berre slappe av inne i ein skog, hengande mellom tre tre.

Før kvelden kom sette vi opp myggnetting og overtelt, slik at alt skulle vere klart. Heldigvis, for ein handletur, eit punktert dekk (skifta i mørket) og ein restaurantmiddag like før stengetid seinare, var vi slitne tilbake i leiren vår. Koseleg der inne, er det ikkje?

Og så skulle eg fortalt om fantastisk søvn ute i frisk, portugisisk luft. To ting gjorde det litt mindre idyllisk: Ein, ei kirke var svært iherdig med kirkeklokkene, for KVAR HEILE TIME gjennom HEILE NATTA, klang ho. Og to, mine to turkameratar hadde vore forkjøla ei periode allereie og denne kvelden byrja eg å merke kløinga i halsen. Eg hugsar godt at klokka klang, eitt, to, tre, fire, seks, sju, åtte. Kanskje klarte eg å sove der mellom fire og seks. Men det er i alle fall uansett fint å vakne ute, om det ikkje alltid er like lett å sove.

 

Blir ikke det fint da? Det er jo sånt du kan blogge om

Etter å ha gått opp og ned og rundt i Prìncipe Real ein kveld, foreslo V å gå innom ein ekstra park før vi snudde. Eg såg på klokka og spurde kvifor det når vi uansett ikkje fekk tid til å vere der så lenge, og i tillegg var dette ein park vi hadde vore i tidlegare.

– Skal vi ikkje komme tilbake ein dag vi har betre tid til å faktisk vere der? sa eg.

– Er det ikke kult å gå innom flest mulig parker? Det blir fint, det er jo sånt du kan blogge om, sa han.

– Kvifor skulle eg blogge om å gå innom mange parkar?

Men det er visst slikt eg driv med. Så her er ei oversikt over parkane vi såg i går:

  1. Jardim Alfredo Keil
  2. Jardim Botânico da Universidade de Lisboa (berre utafrå, sidan han nesten var stengt)
  3. Jardín Príncipe Real
  4. Praça das Flores
  5. Jardim de Sao Bento
  6. Ein park like ved Palacete de são Bente langs Rua Imprensa à Estrela.
  7. Jardim da Estrela

Ein tenksom parknytar som har komme inn i sin sjuande park den dagen.

Inn i solnedgangen i Jardim da Estrela.

Ein glad treklatrar i Jardim Alfredo Keil.

Det var den morgonen vi åt masse brød med enorme mengdar smør

Andre episode i livet til ein ignorant turist:

For tida prøver eg å berre snakke portugisisk når eg skal bestille på café, sånn som i dag tidleg. Eg var glad då eg kjende att ordet for toast på ein plakat og såg bilete av toast med ost og skinke. Men først ville eg spørje om dei i det heile hadde toast (nokså ofte står det rettar på menyen som dei ikkje har på det tidspunktet), så eg var glad då eg kom på ordet for Har dere … – trudde eg.

Etter å ha presisert at eg skulle ha to torradas og éin espresso, gjekk eg for å sette meg ned. Då byrja innsikta å sige innover meg.

Eg hadde prestert å seie Har eg toast? Ikkje Har dykk toast, som eg ønska. Og så hadde eg spurt om to toasts (V hadde ikkje komme enno) og berre éin kaffi, og gløymd at det kunne vere naturleg med anna drikke i tillegg. Det er ikkje rart om han tenkte at eg var nokså sprø.

For det vi fekk servert, var ein heil haug kvar med digre brødskiver med enorme mengder smelta smør både på over- og undersida (og berre tanken på at eg skulle ha ete to slike haugar sjølv …). Ikkje noko ost eller skinke og berre lyst brød. Elles prøver vi å få tak i alt kva vi kan av mørkare brød. Men, vi får håpe det i det minste var ein autentisk oppleving av portugisisk kultur.

Ein hemmeleg stad i Lisboa

Når sola strålar og det er ein fin ettermiddag og du trur det skal vere fint å vere i Belém og du ser eit oversiktskart med veg til eit miradouro, utkikkspunkt, for utsikt vil du ha og det er klart du kan gå oppoverbakkar, mange oppoverbakkar –

Belém, før oppoverbakkane.

Men når du skulle ha komme fram til utkikkspunktet og det berre er ein lang, høg mur, og du går langs muren til det som må vere ein park med utsikt innanfor og kjem til ein stor open port, så går du sjølvsagt inn og blir overraska av at ein mann, femti meter unna viftar peikefingaren mot deg og ristar på hovudet og når du prøver å gå nærare for å snakke med han går han ein annan veg. Litt sånn fram og tilbake, til du innser at du ikkje får gå vidare nedover i parken, og du er nokså sliten og varm og utan utsikt.

Så innser du at det ikkje er nokon grunn til å vere sint, i alle fall ikkje på parken og mannen, for det er tydelegvis ein botanisk hage av eit eller anna slag og det er klart at dei stengjer klokka fem, men kartet kan du vere sint på, for når det står miradouro så ventar du at du skal kunne gå til dette når som helst, tenk å stele utsikta frå ein stakkars gjennomsnittsturist (eg hadde kamera på magen og skamma meg, det er ikkje rart at dei som bur på typiske turiststadar blir slitne av å ha ignorante folk gåande overalt utan å kunne språket og dei berre krev å få komme inn i parkar kva tid som helst på døgnet).

I alle fall så søkte vi opp miradouro på google, og sjekka at det var døgnopent og venta på ein buss som kom kanskje sånn tjue-tretti minutt for seint, men det var varmt i sola og bakken var like bratt opp som ned, så det var eit slags utkikkspunkt i seg sjølv, det, vi kunne ane elva der nede.

Bussen hadde nesten akkurat ikkje plass til oss, full som ein ny pakke med tusjpennar, men vi fekk komme på og var glade for å ikkje måtte gå opp alle bakkane. Google sa vi skulle gå av bussen, og då gjekk vi av, på eit stopp ingen andre gjekk av på, og så stod vi på  ein aude landeveg med skog på alle sider.

Vi stoler på Google, i alle fall når vi ikkje har anna val, og gjekk nedover, gjekk forbi vegen han meinte vi skulle ta – og det var ikkje så rart, for då vi gjekk tilbake og såg, var vegen heilt gjengrodd. Vi kunne så vidt ane bilspor frå eit anna århundre. Vi gjekk på, muntrare for kvart steg, for skogslufta var frisk og klar – samstundes (i alle fall eg, med min fantasi) svært klar over at vi gjekk innover i ein nokså mørk og tett skog på ein skjult sti i eit framandt land utan å vite kvar vi var på veg.

Så byrja vi å sjå noko framfor oss, ein bil og eit bygg og ein port til noko anna.

Vi kunne gå under huset, ut i sola. Ein park med vatn og ender og utsikt til fleire sider. Og då var det slett ikkje så verst at vi ikkje kom inn i den stengte parken, faktisk var vi visst nokså heldige. På Google heiter staden Secret Spot, så kanskje er det ein stad som berre finst for dei som er slitne og svoltne på utsikt og har gått frå park til park, men ingen hadde plass i sine parkar.

Å sjå og nyte og lukte bartre og sitte i ro og gløyme at ein er ein uhøfleg turist som burde vite meir, berre vere eit menneske i solskin.